kanë djegur shtëpinë e nuk u bë nami e

ti ankohesh për tapetat, lëri burrë fëmijtë

le të luajnë.

7. Veturën po e blej unë

Një familje kishte ikur nga lufta dhe ishte

 vendosur në Mitrovicë. i zoti i shtëpisë

nuk kishte qenë edhe aq i fortë ekonomikisht,

 por kishte vendosur ta mbante me shpenzime

të vetat. Kur iu harxhuan paratë, ai i tha mysafirit

se kishte vendosur ta shiste veturën. Ky farë trimi

 e kishte pasur një duç marka me vete, por që nuk

 e kishte shpenzuar asnjë cent, po i thotë:

-Veturën po e blej unë, sa e merr tjetërkush.

8. Këta kanë vdekur, jo unë

Një ushtar i UÇK-së nga Dërvari ishte plagosur

rëndë gjatë luftimeve të ofenzivës serbe të

shtatorit në Qyqavicë. Kur e gjejnë disa shokë

e tërheqin prej aty dhe e vendosin në një vend

të sigurt, i lajmërojnë edhe shokët tjerë.

Derisa vijnë të dytët, ushtarët i zë gjumi,

kurse ushtari plagosur nuk mund të flinte nga

dhembjet. Me të arritur, ata e pyesin:

-A nuk ke vdekur, a?

-Jo, unë jo, por këta shokët-iu përgjigjet

ushtari në shaka.

9. E kam nemë viçin

Në Prekaz të Poshtëm, derisa ishte si zonë

më e lirë, ishin vendosur disa familje nga

fshatrat ku ishte më rrezik nga luftimet.

I zoti i një shtëpie që kishte shumë mysafirë

e kishte prerë një viç. Pas dy ditësh aty

 shkoi edhe një nip nga Gllobari.

Daja po i thotë nipit:

-Rras mish se e kam prerë atë viçin që

i thosha të hëngërshin qentë.

10. A e biem pulën o babë?

Njëri kishte pranuar në shtëpi disa të

zhvendosur. Një mbrëmje derisa hanin darkë,

çka kishte qëlluar, një fëmijë po i thotë të

zotit të  shtëpisë:

-A e biem pulën o babë?

-Jo, jo, prit edhe pak!

Mysafirët merrnin ngapak, por nuk largoheshin,

duke menduar se njëmend do të bijnë edhe pulë.

 Prit e prit, pasi pula nuk erdhi, ata u larguan

nga sofra.

Atëherë plaku i tha atij fëmijës:

-Bjere babo tash pulën!

Pasi i hëngri trohat e bukës, pulën e përzunë përjashta.

11. Uji në benzinë

Gjatë luftës, Qirezi ishte ende zonë e lirë

 dhe e kontrolluar nga UÇK-ja. Aty bëhej

njëfarë tregu dhe njerëzit furnizoheshin

me artikuj të ndryshëm.

Njëri duke shprazur një kanistër me

 benzinë, e mbante ombrellën sipër kapakut

 të rezervoarit për të mos rënë pikat e shiut.

Njëri duke e shikuar këtë skenë i tha:

-O lum jarani, hiqe atë ombrellë, se uji ka hyrë

 moti në kanistër.

12. O babë, hajde ngjitma bishtin

Derisa Besimi punonte në hapjen e istikameve

të UÇK-së në Polac, kishte thyer bishtin e kazmës.

Kur kthehet në shtëpi, e sheh të atin duke qëndruar

me një fqi.

Nga larg e thërret e i thotë:

-O babë, hajde ngjitma bishtin!

13. Këmba në fyt

Gjatë luftës edhe Bilalli nga Polaci, një kohë

të gjatë me familje kishte qëndruar në luginën e

Tushilës, në një tendë najloni.

Një natje i kishte thënë gruas:

-Allahile, a mundesh me i ra në fije një ëndrre

që e kam parë mbrëmë?

-Hë, hajërli qoftë- ia ktheu e shoqja.

-Gati më ka dalë shpirti, disi njëfarë trau më

 kishte rënë në fyt dhe ma zinte frymën-ia ktheu ai.

Ndërkaq, ajo duke qeshur ia ktheu:

-Mos u bën merak, se nuk ka qenë tra,

por ishte këmba ime.

14. Andej ka përplot policë

Njëfarë Sadiku nga Kozhica, një ditë ishte

nisur këmbë për në Polac. Diku në rrugë e

takon njërin me veturë që shkonte në drejtim

të Qirezit. Ai u ndal dhe e pyeti plakun:

-A mund të shkohet për në Qirez?

-Çfarë Qirezi, more burrë, andej nga Beçiqi,

po vijnë forca të shumta. Ai e ktheu veturën,

e mori edhe plakun dhe kur arritën në Polac,

Sadiku po i thotë atij:

-Mua ndalma këtu se e kam një motër e po

zbres e ti nëse ke ndonjë punë shumë me

rëndësi, shko në Qirez, se ndoshta më kanë

 bërë sytë se s`ka policë.

15. O ti njeri u kall

Në kodrën Te Lisat e Xanit në fshatin Polac,

 një kohë të gjatë ka qëndruar një punkt i

 policisë serbe. Ata ditë e natë gjuanin me

armë të ndryshme, kurse fshatarët vështronin

mos po vijnë më afër.

Një grua, një ditë po i thotë të shoqit:

-O ti njeri, u kall !

-Ai turrevrap nga dera e oborrit, të shikojë

 mos po digjet fshati, kurse e  shoqja ia pret:

-Jo, jo, nuk u kall fshati, por…

16. Dikush po lypë hu në këtë shtëpi

Njëri që e kishte shtëpinë afër me atë ku

ishte vendosur njëfarë komisioni i emergjencës,

 një ditë duke kaluar pranë murit të oborrit të

 vet, i vërejti dhjetra kuti të shprazëta të

 gullashit. Shkoi në shtëpi dhe iu drejtua së ëmës:

-Nënë, dikush po lypë hu në këtë shtëpi. Si bën

 që tinëz të hahen gullashat e neve po don me

na bi në bark pasuli i emergjencës.

-Jo, djali i nënës, nuk janë ata gullashat tanë,

po ata po i gjuajnë mbi mur në oborr tonin.

17. Do të vdesim të gjithë

Gjatë kohës së bombardimeve të NATO-s mbi

 caqet serbe, njerëzit e patën shumë vështirë

nga sulmet e parreshtura të forcave serbe.

Një plak që i kishte humbur shpresat se do të

 shpëtonin gjallë, iu thotë disa ushtarëve të UÇK-së:

-Edhe nëse shpëtojmë nga granatat, të gjithë

 do të vdesim nga uria.

-Jo, axhë, liria është afër, dy javë mbahemi

 me qumësht.

-E pastaj- ç`bëjmë?- tha plaku.

-Pastaj edhe dy javë e shtyjmë me mish, i presim lopët.

-Jo, jo, të gjithë do të vdesim- këmbëngul plaku.

 -Ishalla akshami nuk na pret-ia kthu njëri.

Atëherë plaku u kthjellua pak e tha:

-Mos bre djalë, mos fol ashtu, a e din që e kemi

zotin, ai na ruan e na shpëton.