Ne jemi populli më i pasur me lëmenj.                                                      Kemi lëmë burrash, lëmë grash, lëmë leshi, lëmë drithi, lëmë drush, lëmë thish, kuajsh e gomarësh, lëmë dreqërish, lëmë politik, artistik...                                                                                           

Lëmi i drithit ka një strumbullar mbi duaj të shtruar, ku kuajt lodrojnë në lëmë deri në hënë.                                        

Kur shijmë mirë lëmin, shtrojmë Darkën e lëmës, si një ritual magjik. Hamë kallamoqa të zier, fasule me groshë, kërtolla me patate, petulla në ujë, mazë të zier, flia me mbrume, çervish e kunguj dervish, pekmez me dardha turshi, bibanë, gica, keca,qengja të pjekur...

Pimë verë ilire me kunguj, pocerrka e vegsha, tambël zogjsh, abramoz, tambëlborë, kos të kulluar…

Të gjitha këto janë specialitete dardane nga serrat tona të specave, lakrave patëllgjanave e kastravecave. Janë nga fermat tona të buallicave, berrave e derrave, demave dardanë, hamshorëve e pelave të azdisura, deshve e cjepve, që i ruan vetëm një qen i madh sharri.

Atë natë zbret gjithë koha e artë në tryezën dardane.  
Hapet qielli dhe populli  kënaqetr dukë ngrënë e duke pirë në ekran.

Shën Pjetri këndon psalmin për Darkën e lamës, si një yshtje magjike për Dhemetrën. 

Pastaj hedhim valle, i biem kavallit dhe luajmë kapuças.

Ne jemi aq të zotët, sa gjithherë shijmë lëmin!

MOTI I RI ‘92

Ky Mot i Ri na solli shumë risi. Mbi të gjitha vezulluan e rraplluan saçet e antenave satelitore.

Shqiptarët thanë: të bashkohemi për dy orë, në mos përtokë, si zogjtë në qiell.

Tash shpallëm Pavarësinë e po presim Lirinë.

Fort u gëzua edhe Nënë  Hyria, bëri qullin e qiti flia.

Paqësorët humbën durimin vetëm në një pikë: dolën nga gjiri familjar për ta pritur Motin e Ri fatbardhë.

I ranë Rrugës Paqësore të kryeqytetit, lakuan Kurrizin dhe thyen Qafën  në Dorë, duke e mbushur spic një natë, dy, tri …

Nuk i shihet fundi kësaj rruge. S’mund të presim më. Jetë është kjo.           

Na mbuluan thinjat, rrudhat… Si e ka shkruar zoti: i gjalli me të gjallët, i vdekuri me të vdekurit, i pasuri me të pasurit, i urituri me të uriturit, i burgosuri me të burgosurit, i mërguari me të mërguarit…

Ra xhazi e pëlciti gazi. Adelina këndoi hitin Moj e mira nëpër therra, të prita, të prita sa ke vera…

Kështu dëshmojmë para botës se vërtet jemi popull i qytetëruar, që di ta mundë pushtuesin në mënyrë të kulturuar!

BEKIMI I ZOTIT

Prejse na përgëzojnë për festa presidentët e partitë politike me uratën Zoti i bekoftë shqiptarët ka filluar të shtohet mbarësia e pjelloria.

Në livadhe ka mbirë bari e po rritet mullari.

Jemi bërë komb vërtet i bekuar. Na ka mbulur hiri hyjnor, dashuria e urtësia,  sa as zogjtë nuk tremben prej nesh.

Është rritur harmonia dhe rrallë e përmall vritemi mes vete.

Jemi rrënjë e lashtë, prandaj nuk na ka humbur Zoti.

Sot kemi më shumë parti se vetë fiset ilire dikur.

Kemi më shumë princër me shpura sesa kështjella.

Kemi tri fe, që i luten Zotit për ne.

Falna, zot mëkatet!

Kurrë nuk kemi qenë më unikë në Atdheun e ndarë në pesë shtete.

Për hir të paqes e stabilitetit, flijojmë edhe sovranitetin.

Duke ndërruar çatinë, shembim edhe shtëpinë.

Bubullimë te Shkambi i Kavajës!

Jemi zogj të shqipes, që fluturojnë lart e larg.

Në stinën kur duhet të bëjmë diçka, thyejmë qafën tjetërkah.

Mora rrugën për Janinë...

Aq shumë e duam Atdheun, sa për të lëmë kokën në fund të botës.

Vetëm kur dalim jashtë, shkëlqejmë si yjet.

Atje këndojmë O e bukura More!

Atje kërkojmë lirinë, vetëvendosjen e pavarësinë.

Zoti na ndihmohtë!

Ata që na bëjnë bekimin, paçin edhe uratën tonë!

Zoti i i shëlboftë!

SHQIPTARËT NË EVROPË

Kur fyu era e demokracisë dhe ra Muri i Berlinit, shqiptarët  klithën:   Edhe ne si gjithë Evropa!

Pastaj kënduan: Jemi popull paqësor, hyjmë në Evropë me kalem në dorë!

Shqiptarët mësynë Evropën kush këmbë, kush me kalë e gomar.           Kaptuan male e fusha dhe çanë detin me gonome.

Eksporti ynë më i madh u bë gjindja e gjallë.

Një herë burrat, pastaj fëmijët e gratë për ta ngrohur Evropën plakë.

DY GISHTAT

Gjatë rezistencës sonë paqësore gjithë veprimi politik ra në dy gishta, si vejgë e hapur.

Kur na thyen gishtat, i futëm në gojë. Dikush ofshani thellë:

More, ne s’mund të fitonim me grushte, e lëre më tash me gishta. Më parë për dy gishta fytyrë e dy gishta vend janë bërë gjaqe. Këta dy gishta përpjetë ma çojnë mallin e këmbëve bigë. Gishti vihet në tëmth dhe aty ku e ka vendin.

PËRRONI I KEQ

Kur ra ora policore, Surroi thoshte bini këmborëve dhe rraplloni tepsitë e kusitë, sepse kështu do t’i trembim demonët e kaltër dhe do ta lëvizni orën e ndalur. Njëmend ora policore  lëvizi, por ra nata e thellë e pushtimit.

Më pas, Surroi shpiku mjete më radikale për ta varrosur dhunën.

Diku gjeti  një tabut, ngarkoi ca gurë e cunga dhe parakaloi Rrugës Paqësore të kryeqytetit.

Te Përroni i Keq i dha lamtumirën e fundit dhunës, duke e rrafshuar me një buldozer.

Mjerisht, atë verë ranë shira sixhim dhe u çua Përroni i Keq, bashkë me dhunën vampir.

Mirëpo, rruga jonë qumështore kishte zgjuar admirim të lartë në botë dhe se një ditë do të shpërblehej patjetër.

Sigurisht, dy si grusht e një si bisht.

MJEDISI

Në Shtime kishte rënë sërish tifoja e zorrëve. Zorrët gërryenin, gërhisnin e grinin. Tash edhe minjtë kërcënonin me ethe.

Hajdar Shtimja u bë pus dhe iu kërcënua kryeqytetit:

Na keni lënë si zorrën në prush. Na kanë ardhur rropullitë në grykë. Ka shterë ujë e kemi rënë në fund të pusit. Tash na sulmojnë edhe minjtë. 

S’është Shtimja zorrë qorre, ore, por kërthizë e Kosovës. Këtupari bien rrugët për Shkup e Shkodër.

Ta dini grurë të kuq: Po ra Shtimja, ra Tetova e Gjakova, ra Tropoja e Rugova!

Kryeqendra politike e mori rebelimin si kërcënim serioz të paqes. Mblodhi të gjitha degët e nëndegët e lisit dhe filloi dëlirjen e puseve, pa u lagur fare.

Filluan edhe ligjëratat e para për mjedisin.

Ligjërues i parë  ishte Ali Sadria:

Te pusi gjen vend gjithmonë virusi.

Sot duhet të ruhet ekuilibri i drejtë mes botës bimore e shtazore. Të lëvizin lirshëm ajri, uji, njerëzit e minjtë. Minjtë sikur e kanë prishur pakëz baraspeshën, sepse kërcënojnë me ethe.

Ligjërues i dytë ishte regjisori Fadil Hysaj:

Mjedisi është pjesa më e hollë e trupit. Aty janë të vendosura organet qendrore. Mjedisi duhet ruajtur mirë e shtrënguar fort. Po u thye mjedisi, prishet ekuilibri ekologjik.

Më në fund, në Shtime ishte vënë ekuilibri politiko-ekologjik me një fontanë, që tash rrjedh në tri dete.

RELAKSIMI

Gjatë luftës shumë banorë të kryeqytetit baritnin dhiareve të Gërmisë. Kur i pa një ditë një plak i Marecit u çudit së tepërmi:

Ç’bëjnë këta, ore! Kullosin bagëtinë a mbledhin kërpudha pas shiut?

Dikush i tha se bëjnë relaksim. Nga presioni i madh iu ka kërcyer gjaku.

Hajde more!- ofshani plaku. Mali na qenka bar gjaku!

Nëse iu ka kërcyer gjaku, le të dalin në mal si ata shokët. Edhe ata kishin të njëjtin hall, por tash iu qarkullon gjaku lirisht.

Ëhë, këta të kryeqytetit e paskan gjakun e ulët!

JASHTËTOKËSORËT

Kur njësitet tona sulmonin postat e policisë serbe, mizëria jonë tmerrohej: kjo është dorë e zgjatur e Serbisë për të na masakruar!

Ata që i kishin parë thoshin se ishin njerëz të gjatë, me mjekra dhe me tesha lara-lara.

Një djalë kishte shtuar me ironi: sigurisht këta janë jashtëtokësorë, nga Afërdita a Marsi? Kanë parë nga lart se ç’po bën Serbia dhe po e ndëshkon. Zoti është i madh!

RAMË BUJA NË RAMBUJE

Pasi mori një lule në ballë, Ramë Buja ra në Rambuje.

Fancezët u shastisën përnjëherësh.

O Zot, çfarë koincidence!

 A është e mundur të jetë ngjallur gjenerali i kështjellës sonë!  

Po, po unë jam vetë Ramë Buja.

Erdha nga fronti ta drejtoj Versajën.

MALLKIMI I GJAKUT

Pas zgjedhjeve të para të pasluftës, kryeqyteti kishte gdhirë me një grafit të madh në asfalt:

Prishtinë, zemra ime, haram të qoftë gjaku im!

Mizëria u habit: kush është kundër vullnetit të popullit!

Shumica nuk e di ç’është lufta.

Dikush tha se është mallkim i gjakut.

Kush shkel mbi gjakun e vet, ditë të bardha nuk pret.

Fiton hiç më pak e hiç më shumë se meriton.

Me shëndet!

TRIMAT E YLBERIT

Në Nëntorin e madh qenë mbledhur  në Grand-Prishtina burrat e dheut për të kremtuar 600 vjet të lindjes së kryetrimit të Arbrit.

Kishin folur me radhë akademikë e shkrimtarë, bajraktarë e gjuhëtarë dhe në fund kishin mbjellë një bredh, duke e larë me lotët çurg.

Pastaj trimat e ylberit i kishin rënë fup e fyp një viçi , duke shirë darkën e lamës.

Gjergji ishte ngashëryer shumë, por i  kishte shkuar pakëz buza në gaz:

Oh trimat e mi të uruar, sa të tmerrshëm qenkeni!

Unë as kaq groshë nuk kam ngrënë një mot të tërë me gjithë ushtrinë time.

Amen, ndaleni këngën e gjëmën se m’i lëkundni eshtrat! 

Po, ç’është ky himn kaq i bardhë? Unë këtë kurrë s’e paskësha dëgjuar!

Unë bëra ç’duhej bërë për Arbërinë. Po, ju ç’bëtë për Udhën e Arbrit?!

Lehtë është ta kapërcesh ylberin pas breshrit.

Pa, ngjiteni një herë deri në Prekaz e faleni para Birit tim të madh!

Ah trimat e ylberit!